با عرض تبریک عید سعید قربان

کمی هم عاشقانه بخندیم

برای تو زهرا ..

 که یک لبخند تو برایم دنیایی با ارزش است  

عروس فراری

بابا من شوهر نمیخوام !!

راست میگی خودتو نشون بده .. 

آخیش خستگی از تنم در رفت ..

کدوم بی پدری خاک میریزه  ...

 خنده دار تر از منم دیدید ..؟؟

چی بگم به شما بزرگترا که حق منم پامال میکنید ..

آخر ..چگونه بگویم ..

بهارم... بهار عشق و آزادی بود ..

و من چه بگویم از رفتن ..

آنزمان که عشق معنای خورا گم کرد ..

ودلهای ما...

سیاهی را به سخریه گرقت ..

آخر ...

کوله های ما از محبت تهی بود ..

و لبخند هایمان ..

که از زهر هم تلخ تر بودند ..

و دشنه هایی که..

آماده بودند بر پشت یکدیگر بوسه مرگ زنند ..


ورنجهائیکه ..


لبخند بر لبانمان می نشاند ..

و ..آه ..

دیگر از کودک دلبندم نسل آینده مپرس ..

که لبخند معصومش جگر خراش است ..

و زهی تاسف ..

که آدمیت سالهاست گریخته ..

و در اطرافمان ..

مرده های متحرکی که زشت لبخند میزنند ..

آری .. بهارم  ..

بهارم سالهاست گریخته ..

تا زشتی ها سیمای پاک آزادی را به لجن نکشند ..

وچه زشت بودیم ما ..

که غیرت و مردانگی را دفن کردیم ..

اما غم بدل راه مده ..

بهارم افسانه نخواهد شد ..

و افسانه هاهم روزی به حقیقت بوسه میزنند ..

چون ابلیس تسلیم حق خواهد شد ..

آنروز یکه با گریه به این دنیای تزویر پای نهادم

به یاد ندارم ..

اما سرنوشتم را با سه کلمه دیدم ..

و امروز به کلمه ی سوم می اندیشم که راه گریزی از آن نیست ..

آخر چندی میشود که اشعارم را برای خود میگویم ..

چون در سینه ام سکوتی حاکم است ..

آنقدر تنهایم که درد هایم نیز موذیانه میخندند..

حتی نفسهایم آهنگهای نظم را به سخریه گرفته اند ..

تا به مرده ی متحرکی بخندند ...

که با دنیای مرموز ما بیگانه است ..

وقتی به رانده شدن پدر آسمانیم فکر میکنم ..

باخود میگویم :

آیا خدا باخودش هم رو راست بود ؟

اگر بود ..

پس در این دنیای جهنمی چه رازی بود که باید میدانستم ..

منی که ...

گریان آمدم تا اسیر سه کلمه باشم ..

منی که ...

هیچکس را با هیچ کس نمی بینم ..

پس دوباره به کلمه ی سوم می اندیشم ..

و چه شیرین است مرگ ..

این کلمه سوم ..

اما ..

اما نه ..

کلمه ی چهارمی هم باید باشد ..

چون دلم  فریاد میزند ..

امید در راه است ..

به بهارت فکر کن .. 

آری فرشته ی  دنیای خیالم ..

اینبار رفتن از آن من شد ..

و ماندن سهم تو ..

کاش در کنارت می ماندم ..

تا کلمه ی عشق کامل شود ..

اما نمیخواستم در دادگاه عشق مجرم باشم ..

چون ..

وسوسه ی ربودن بوسه ای از لبانت ..

در رویای شیرین بی پروایم .

به آرزویی تبدیل شد ..

که ناچار دور آن دیواری کشیدم ..

اما چگونه می توانم قول دهم ..

که محسور نگاهت نباشم ..

ولیکن شهامت اعتراف دارم ..

آخر ..

چگونه میتوانم از لرزش دل بگریزم ..

وچگونه میتوانم تازیانه ی نگاهت را تحمل کنم..

پس بهار افسانه ی عشقم ..

این بار رفتن سهم من شد ..

بی تو رفتن ..

چه عذابی خواهد بود .

آری ..

که برای سگهایشان جشن تولد میگیرند ..

عزیزم

بهار خزان من ..

من نیامدم تاحامل مرگ توباشم ..

مرا زندگی بنام ..

بخدا خسته ام .. خسته از امتحان ..

توهم خسته ای ..خسته تر از همیشه ..

آیا میدانستی .. منفی در منفی مثبت است ..

پس بمن تکیه کن تا مثبت باشیم ..

میخواهم طلوع خورشید را در چشمان زیبایت ببینم ..

میخواهم با تو به فردابرسم ..

هرچند امتحان سخت است ..

اما این امتحان را به کمک تو خواهم داد ...

و میدانم که هردو پیروزیم ..

مرگ را در من جستجو نکن ..

سالهاست که مرگ هم از من میگریزد ..

گریختنی از نوع دیگر ..

سالهاست که بیگانگی آموختم ..

تا بهاری خزانم را بپوشاند ..

چرا این بهار تو نباشی ..

پس زهرای من ..

بهارم باش

 ..

زهرای من ..

دلم میخواست در کنار دریایی خروشان بودیم ..

و روی ساحل شنی آن دست دردست هم گام بر میداشتیم ..

و زمانیکه نسیم دریا موهای پریشانت را نوازش میداد ..

در چشمان زیبایت نگاه میکردم ودر عمق آن...

 نقش عشق را میدیدم ..

و آنگاه در آغوشت می کشیدم آهسته در گوشت نجوا میکردم ..

زهرا ...؟

آیا طبیب دل شکسته من میشوی ..

و تو با لبخندی به زیبایی شکفته شدن گلهای بهاری ..

 بارش شکوفه را آغاز میکردی و میگفتی ..

ای عاشق ...

من طبیب روان تو ام ..

طبیب روح خسته ی تو ..

و آنگاه ..

در حالیکه محکم تورا در آغوش میکشیدم ...

می گفتم ..

تو فرشته ی عشق منی ..

رویای دست نیافته ام ..

و آرزوهای بلندم ..

و آنگاه هردو با هم بلند  بلند  می خندیدیم ..

بطوریکه خالق عشق ما به صدا در میآمد و می گفت :

چه شده ای عاشقان ..

مگر جشن گرفته اید ..!

 ..

زهرای من ..

دلم میخواست در کنار دریایی خروشان بودیم ..

و روی ساحل شنی آن دست دردست هم گام بر میداشتیم ..

و زمانیکه نسیم دریا موهای پریشانت را نوازش میداد ..

در چشمان زیبایت نگاه میکردم ودر عمق آن...

 نقش عشق را میدیدم ..

و آنگاه در آغوشت می کشیدم آهسته در گوشت نجوا میکردم ..

زهرا ...؟

آیا طبیب دل شکسته من میشوی ..

و تو با لبخندی به زیبایی شکفته شدن گلهای بهاری ..

 بارش شکوفه را آغاز میکردی و میگفتی ..

ای عاشق ...

من طبیب روان تو ام ..

طبیب روح خسته ی تو ..

و آنگاه ..

در حالیکه محکم تورا در آغوش میکشیدم ...

می گفتم ..

تو فرشته ی عشق منی ..

رویای دست نیافته ام ..

و آرزوهای بلندم ..

و آنگاه هردو با هم بلند  بلند  می خندیدیم ..

بطوریکه خالق عشق ما به صدا در میآمد و می گفت :

چه شده ای عاشقان ..

مگر جشن گرفته اید ..!

تقدیم با تمام وجودم به زهرای عزیزم

دوستت دارم زهرا